نهج البلاغه
حکمت 360 نهج البلاغه
وَ قَالَ (علیه السلام): لَا تَظُنَّنَّ بِکَلِمَةٍ خَرَجَتْ مِنْ أَحَدٍ سُوءاً، وَ أَنْتَ تَجِدُ لَهَا فِی الْخَیْرِ مُحْتَمَلًا.
ضرورت پرهیز از بدگمانى (اخلاق اجتماعى):
و درود خدا بر او، فرمود: شایسته نیست به سخنى که از دهان کسى خارج شد، گمان بد ببرى، چرا که براى آن برداشت نیکویى مى توان داشت.
امام علی علیهالسلام
پیام های جز ششم
🔴 از پیامهای قرآنی جزء ششم / بخش 1
✅ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ ءَامَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لهَم مَّغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِیم
🔹 خدا به کسانى که ایمان آوردهاند و کارهاى نیکو کردهاند، وعده آمرزش و پاداشی بزرگ داده است.
🔸 توجّه به عاقبت کارها، در تصمیمهاى انسان نقش مهمى دارد. «أَجْرٌ عَظِیمٌ» (مائده/9)
✅ یَهْدِى بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ وَ یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلىَ النُّورِ بِإِذْنِهِ وَ یَهْدِیهِمْ إِلىَ صرِاطٍ مُّسْتَقِیم
🔹 تا خدا بدان (کتاب) هر کس را که در پى خشنودى اوست به راه هاى سلامت هدایت کند و به فرمان خود از تاریکى به روشناییشان ببرد و آنان را به راه راست هدایت کند.
🔸 انسان، خود زمینهساز هدایت خویش است. «یَهْدِی بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ»
🔸 بشر در سایه قرآن، به همزیستى و صفا در زندگى مىرسد. «سُبُلَ السَّلامِ»(مائده/16)
✅ وَ إِذْ قَالَ مُوسىَ لِقَوْمِهِ یَقَوْمِ اذْکُرُواْ نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ إِذْ جَعَلَ فِیکُمْ أَنبِیَاءَ وَ جَعَلَکُم مُّلُوکاً وَ ءَاتَاکُم مَّا لَمْ یُؤْتِ أَحَدًا مِّنَ الْعَالَمِینَ
🔹 و موسى(ع) به قوم خود گفت: اى قوم من، نعمتى را که خدا بر شما ارزانى داشته است یاد کنید، که از میان شما پیامبران پدید آورد و شما را صاحبان اختیار خویش گردانید و به شما چیزهایى عنایت کرد که به هیچ یک از مردم جهان عنایت نکرده است.
🔸 براى دعوت مردم، باید از اهرم عاطفه استفاده کرد. «یا قَوْمِ»(مائده/20)
✅ یَا قَوْمِ ادْخُلُواْ الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتىِ کَتَبَ اللَّهُ لَکُمْ وَ لَا تَرْتَدُّواْ عَلَى أَدْبَارِکمُ فَتَنقَلِبُواْ خَاسِرِین
🔹 اى قوم من! به زمین مقدسى که خدا برایتان مقرر کرده است داخل شوید و بازپس مگردید که زیاندیده باز مىگردید.
🔸 رابطهى رهبر و مردم، باید عمیق و عاطفى باشد. «یا قَوْمِ»
🔸 همه جاى زمین یکسان نیست، برخى جاها قداست دارد. «الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ»(مائده/21)
✅ لَئنِ بَسَطتَ إِلِىَّ یَدَکَ لِتَقْتُلَنىِ مَا أَنَا بِبَاسِطٍ یَدِىَ إِلَیْکَ لِأَقْتُلَکَ إِنىّ أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَلَمِین.
🔹 اگر تو بر من دست گشایى و مرا بکشى، من بر تو دست نگشایم که تو را بکشم. من از خدا که پروردگار جهانیان است مىترسم.
🔸 در برخورد با حسود، آرام سخن بگوییم و آتش حسد را با نرمش در گفتار، خاموش کنیم. «ما أَنَا بِباسِطٍ …»(مائده/28)
نهج البلاغه
#شرح_حکمت 168
❣امیر المومنین علیه السلام مى فرماید :
✨الاَْمْرُ قَرِیبٌ وَالاِصْطِحَابُ قَلِیلٌ✨
💠«فرمان مرگ نزدیک است و مدّت همراهى (با مردم و مواهب دنیا) کوتاه»
✍ این حقیقتى است که همگان آن را مى دانیم و آثار آن را همه روز با چشم مشاهده مى کنیم; هر روز پیکر بى جان بعضى از دوستان یا غیر دوستان را مى بینیم که بر دوش دیگران به سوى آرامگاهشان حمل مى شود. جاى خالى بسیارى از دوستان و بستگان و عزیزان در میان ما نمایان است. قبور آنها در دسترس ماست: غالباً به زیارت قبورشان مى رویم و از همه برتر در صفحات تاریخ یاد نام آورانى را ملاحظه مى کنیم که در عصر خود چه قدرت و زندگى پرغوغایى داشتند;
✔️ ولى به سرعت همه پایان گرفت و چیزى جز استخوان هاى پوسیده آنها در زیر خاک و قصرهاى ویران شده شان باقى نمانده است. با این وصف غالباً گرفتار غفلتیم، به پایان زندگى خود نمى اندیشیم، توشه اى مناسب براى سفر پر خوف و خطر آخرت فراهم نمى سازیم.
نهج البلاغه
▫️الْغِنَى فِی الْغُرْبَةِ وَطَنٌ; وَالْفَقْرُ فِی الْوَطَنِ غُرْبَةٌ
🟠بى نیازى در غربت وطن است و نیازمندى در وطن غربت.
✍ وطن جایى است که انسان در آنجا متولد شده و چشم به روى خویشاوندان و بستگان و نزدیکان گشوده و مورد علاقه آنها قرار گرفته و در هر گوشه و کنار، آشنایى دارد و غربت جایى است که انسان نه آشنایى دارد و نه دوست مهربانى و نه یار و مددکارى. امام مى فرماید: شخص غنى هر جا برود به موجب غنایش پیوندهاى محبت را با این و آن برقرار مى سازد و به سبب بذل و بخشش یاران و مددکارانى پیدا مى کند; ولى شخص فقیر حتى در وطن خویش دوستان و بستگان را از دست مى دهد و گاه به صورت موجودى فراموش شده در مى آید.پیام امام در این سخن این است که مؤمنان باید بکوشند و بى نیاز شوند و به هنگام غنا و بى نیازى از مال و ثروت خویش براى جلب و جذب قلوب و کمک به نیازمندان استفاده کنند، از عواقب فقر بترسند، چرا که فقر مایه ذلت و گاه مطابق بعضى از روایات سبب کفر مى شود. البته این فقر با فقرى که در روایات از آن تعریف شده تفاوت آشکارى دارد; فقر ممدوح به معناى «ساده زیستن» و یا «فقر الى الله» است.
📚 #حکمت_56