✍ در احادیثى که از ائمه معصومین (علیهم السلام) به ما رسیده است، از امانت و صداقت به عنوان اصول اساسى مشترک در میان همه ادیان آسمانى یاد شده، و گاه به عنوان نشانه اصلى ایمان و گاه به عنوان سبب جلب و جذب رزق و روزى و اعتماد مردم، سلامت دین و دنیا و غنا و بى نیازى یاد شده است.

✅ شخصی خدمت امام صادق(ع) عرض کرد: فلان شخص خیلی نماز می خواند و خیلی روزه می گیرد. امام صادق(ع) فرمودند:

🌺 لَا تَنْظُرُوا إِلَى طُولِ رُكُوعِ الرَّجُلِ وَ سُجُودِه. ِ نگاه نکنید که رکوع و سجود طولانی دارد. فَإِنَّ ذَلِكَ شَیْءٌ اعْتَادَهُ فَلَو تَرَکَهُ اِسْتَوْحَشَ لِذلِکَ. چه بسا عادت کرده که رکوع و سجود کند و هرگاه آن را ترک کند، نگران مى شود. وَلكِنِ انظُروا إِلى صِدقِ حَدیثِه وَأَداءِ امانَته. ولى نگاه به راست گویى و امانت داری آنها کنید.(1)

✅ واضح است که هدف از این تعبیر این نیست که نماز و روزه و حج و انفاق، سبک شمرده شود، بلکه هدف آن است که این ها تنها نشانه دین دارى افراد معرفى نگردد، بلکه به این دو نکته مهم یعنى راستى گویی و امانت داری بیشتر توجه شود. 

_{📚 (1) اصول کافى، ج 2، ص 104.}

🍃🌸قال النبی صلیب الله علیه وآله وسلم :

نور و بیوتکم بتلاوةالقرأن و لا تتخذوها قبورا … «خانه های خود را با تلاوت قرآن نورانی کنید و آنها را مانند قبر نکنید؛آنگونه که یهود و نصاری کردند: در کنیسه‌ها و کلیسا ها نماز می خواندند و خانه ها را(از ذکر و یاد خداوند)تعطیل کردند. پس خانه اگر در آن قرآن خوانده شود خیرش فراوان می گردد و اهلش توسعه می یابند و برای اهل آسمان نور افشانی می‌کند، همچنان که ستارگان برای اهل زمین نور می دهند»

 و بی دلیل نیست که خواجه شیراز می سراید: 

حافظا در کنج فقر و خلوت شب های تار

تا بود وردت دعا و درس قرآن ، غم مخور🌸🍃

 _{اصول کافی؛ج۲،ص۶۱۰}

مولانا و سیدنا امیرالمؤمنین علیه السلام:

اگر از امری می ترسی و ناراحتی …

صد آیه از هر جای قرآن را دنبال هم بخوان …

بعد از اینکه صد آيه را خواندی …

بعد سه بار این ذکر را بگو :

 « اللهمَّ اكْشِفْ عَنَّي البَلاء » 

گرفتاری از تو بر طرف می شود …

_{اصول كافي ، ج ۲ ، ص ۶۲۱}

🔻امام صادق علیه‌السلام:

«مَـنْ فَـرَّجَ عـَنْ مُـؤمِنٍ فَرَّجَ اللّه ُ عَنْ قَلْبِهِ یَوْمَ الْقِیامَةِ.»

❇️ کسی که گِره از کار مؤمنی بگشاید و شادش کند، خداوند هم در روز قیامت، کارِ بسته او را می گشاید.

📚 اصول کافی، ج ۲، ص ۲۰۰

‌