🟢 قرآن و رضوان الهی

💠 حضرت فاطمه علیها السّلام در قسمتی از خطبه فدکیه چنین فرمودند: قائِداً اِلَی الرِّضوانِ اتّباعُهُ، مُؤَدٍّ إلَی النَّجاةِ إستماعُهُ؛ (خداوند، قرآنی را نازل فرمود که) پیروی از آن، به رضای الهی می‌رساند و گوش سپردن به آن، نجات می‌بخشد. (الاحتجاج طبرسی، ج۱، ص۱۳۴)

🔸گاهی راه هست، ولی رونده نیست. گاهی راهنما هست، ولی رهپو نیست. گاهی درمان وجود دارد، اما بیمار در پی درمان بر نمی آید!

🔹از اوصاف قرآن کریم که در آیات شریفه آمده، «نور»، «ذکر»، «هُدی»، «بیان» و… است. خاصیت کلام الهی، روشنگری و راهنمایی است. اما کسانی هدایت می‌شوند که آن را به عنوان «هادی» بپذیرند و به عنوان «امام» و «قائد» بشناسند و تبعیّت کنند.

🔸کامل‌ترین نسخه‌ی طبیب ماهر، اگر مورد عمل قرار نگیرد، بیماری از بین نمی‌رود و بهترین قانون و برنامه اگر عملی و اجرایی نشود، ثمری ندارد.

🔹قرآن کریم، هم برنامه و قانون است، هم شفا و درمان است، هم یادآور و هدایتگر است، هم پیشوا و راهنماست. ولی تا به آن عمل نشود، انسان را به به بهشت نمی‌رساند و تا مورد تبعیّت قرار نگیرد، رضوان را برای بشر فراهم نمی‌کند و تا به این سروش آسمانی گوش جان سپرده نشود، «نجات» نمی‌دهد.

🔸قرآن را هم باید خواند، هم باید فهمید، هم باید عمل کرد. در کلام حضرت فاطمه (علیها السّلام) روی دو عنصر «استماع» و «اتّباع» تأکید شده است، هم گوش دادن به سخن حق تعالی، هم پیروی کردن از آن.

📚 حکمت‌های‌ فاطمی، ^{حجت‌الاسلام} محدثی